Gepke Groeneveld met pensioen: “Trots op alle eerste keren”

Na maar liefst 47 jaar bij onze organisatie en onze rechtsvoorganger Gebr. Sluyter gaat de enige en echte Gepke Groeneveld met pensioen. Ze kijkt terug op een afwisselende loopbaan met talloze functies. En die komen je niet aanwaaien. Met vertrouwen als basis heeft Gepke haar kansen gezien én gegrepen. Als vrouw fier voorop in de verzekeringswereld. Tijd voor een goed gesprek met Gepke.

Maar één werkgever gehad

Gepke: “Na het VWO ben ik Schoevers gaan doen en behaalde ik mijn papieren als Directiesecretaresse en Europees Secretaresse. En eigenlijk heb ik maar één werkgever gehad. Ik begon direct na school bij Gebr. Sluyter. Toen dacht ik nog dat ik Secretaresse wilde worden. Maar dat bleek – understatement – niet helemaal bij me te passen. Of zeg maar gewoon niet.

“Heel fijn dat ik omringd was door leidinggevenden die ook zelfstandige vrouwen hadden en openstonden voor ‘verandering’. “

Broker Binnenvaart casco

Ik kwam er al vroeg achter dat ik niet zo goed ben in de hele dag doen wat iemand anders zegt. Voor een secretaresse bleek dat toch wel een aandachtspuntje. Ik wil graag mijn eigen werk maken, het zeg maar zelf voor het zeggen hebben. Gelukkig zagen mijn leidinggevenden wel wat in me en wilden ze me niet kwijt. Al snel kwam daarom de vraag of ik het vak van binnenvaartcascoverzekeringen wilde leren. Niet veel later werkte ik als Broker en begon een loopbaan die me langs vrijwel alle hoeken van het bedrijf zou brengen.

Altijd nieuwe kansen

Terugkijkend realiseer ik me dat ik veel kansen heb gekregen. Maar, ik ging daar ook zelf actief naar op zoek. Mijn ambities heb ik nooit onder stoelen of banken gestoken. Want als je niks zegt, krijg je ook niks. Ik kijk trots terug op mijn eerste keren, ‘mijn’ primeurs: één van de eerste vrouwen op de assurantiebeurs, als eerste vrouw in onze organisatie in een leidinggevende functie, voor het eerst mijn naam in de krant bij een openstaande vacature, m’n eerste visitekaartjes. En dat ik later als eerste vrouw Procuratiehouder werd. Allemaal zaken die destijds voor vrouwen bepaald niet vanzelfsprekend waren. Heel fijn dat ik omringd was door leidinggevenden die ook zelfstandige vrouwen hadden en openstonden voor ‘verandering’. En voor vrouwen die carrière wilden maken. Dat ik nu bij Ecclesia mijn pensioen in ga met 3 vrouwen in het directieteam, ja, dat vind ik echt tof.

“Ik heb het nog nooit gedaan, ik zal het wel kunnen.”

Van Transport tot Special Projects

In bijna een halve eeuw veranderde mijn werk regelmatig. Ik werkte jarenlang in de transportverzekeringen, gaf leiding aan diverse teams en werd vaak ingezet op afdelingen waar een uitdaging was. Dan werd vaak gezegd: “Kun jij ervoor zorgen dat de problemen worden opgelost en dat het weer goed loopt?” Op enig moment hebben wij een complexe portefeuille overgenomen en werd de afdeling ‘Special Projects’ in het leven geroepen. Dat werd ‘mijn’ afdeling en mijn 1e opdracht was om die portefeuille helemaal uit te zoeken. Ja, ik heb in die 47 jaar veel verschillende functies gehad. Binnen hetzelfde bedrijf iedere keer weer een nieuwe uitdaging. Als ik het over zou doen? Dan nog steeds zo.

Versneld digitaliseren

De periode rond de verhuizing van het WTC naar de Lichtenauerlaan en de coronapandemie staat mij nog helder voor de geest. We waren bezig met de voorbereidingen van het honderdjarig bestaan van Gebr. Sluyter, midden in een verhuizing, en toen kwam corona. Iedereen zat thuis, maar ik zat vrijwel helemaal alleen op kantoor om alles in goede banen te leiden. Inmiddels waren we onderdeel van Ecclesia, maar Gebr. Sluyter was destijds nog niet zo digitaal. Nou, dat werden we in een raptempo wél, want ineens moest alles versneld worden ingericht. Dat was een bijzondere tijd. En gaaf dat we dat ook met elkaar onder bijzondere omstandigheden voor elkaar kregen.

Nieuwe uitdagingen buiten m’n comfortzone

Ook toen we Ecclesia werden, dacht ik natuurlijk na over mijn volgende stap. Er kwam opnieuw een onverwachte kans voorbij. Ik werd destijds gekoppeld aan de Director van HR & Facilities. Hij vroeg mij om de receptie aan te sturen. En dat ben ik tot mijn pensioen blijven doen. Daar kwamen overigens ook nog contractmanagement en facilitaire zaken bij. Op dat moment werkgebieden waar ik nog maar weinig ervaring mee had. Maar ik dacht: ik heb het nog nooit gedaan, ik zal het wel kunnen.

Kennis behouden

Ook heb ik een paar jaar in de OR van Ecclesia gezeten. Ook dat betekende veel voor me. En daar komt bij: ik ben graag op de hoogte van wat er reilt en zeilt in de organisatie. Tijdens de harmonisatie van arbeidsvoorwaarden na de verschillende overnames hielp ik mee om kennis van de oude Sluyter-cultuur en werkwijze te behouden. Veel dingen stonden vroeger niet eens op papier. Mijn eigen arbeidscontract bijvoorbeeld was niet meer dan een A4-tje. Uit 1979. Geen dikke bijlagen, vertrouwen was de basis. En dat heeft al die jaren prima gewerkt. Ik vond het belangrijk dat alle kennis die niet op papier stond wel behouden bleef. Ook op dit gebied heb ik altijd iets streberigs gehad. Ik wilde altijd dicht bij de beslissingsmakers zitten en er voor de mensen zijn die misschien niet zo snel gehoord worden.

Vertrouwen als basis

Wie met mij werkt, weet dat vertrouwen voor mij centraal staat. Het is voor mij de basis. Geef mensen vertrouwen. En als iets niet lukt, help je iemand verder of spreek je elkaar aan. Ik wil niet handelen of behandeld worden vanuit wantrouwen. En zo stonden we er bij Facilities met elkaar ook in. Wij noemen onszelf het dream team. Het vertrouwen is groot, iedereen helpt elkaar en iedereen voelt verantwoordelijkheid voor het werk en voor elkaar. Na jarenlang vooral met mannen te hebben gewerkt, heb ik genoten van de samenwerking met de fijne vrouwen in het team. Het klikt gewoon ontzettend goed. Dat ga ik echt missen.

Trots op mijn eigen keuzes

Waar ik het meest trots op ben? Dat is niet op één project of één dossier. Ik ben trots op alle stappen die ik heb gezet en op de keuzes die ik heb gemaakt. Daar hoort ook mijn privéleven bij. In een tijd waarin veel vrouwen stopten met werken zodra ze trouwden of kinderen kregen, bleef ik bewust aan het werk. Mijn ouders hebben me altijd geleerd dat je voor jezelf moet kunnen zorgen. Toen mijn dochter Jessica werd geboren, bleef ik dus werken. Maar ik ging wel van 5 naar 4 dagen. Ook dat was bijzonder voor die tijd. Niemand werkte er minder dan 5.

Doen met mijn pensioen?

Ik kijk er naar uit om af te schakelen en op vakantie te gaan met mijn man Edwin. Binnenkort gaan we lekker met de auto naar Spanje. Bewust nu al gepland. Dan val ik niet ineens in een gat. Ook heb ik zin om te gaan sporten. En dan gewoon lekker overdag en niet meer per se ’s avonds. En ik zit in het bestuur van de tennisvereniging en die gaat ook wat meer tijd van mij krijgen. Al vermoed ik dat ‘wat meer tijd’ in de praktijk nog best ruim geïnterpreteerd kan worden. Ik was altijd al verantwoordelijk voor de evenementen en daar zijn inmiddels de sponsorcommissie en ook wat redactiewerk bijgekomen.

Ook ben ik blij dat ik door mijn pensioen meer kan ondernemen met mijn moeder. Inmiddels is ze al 89, en gelukkig nog gezond en scherp van geest. Fijn dat ik nu de gelegenheid krijg om haar ook vaker te zien. En ook met mijn jongere zus verwacht ik fijn op stap te gaan en dagjes weg met mijn dochter, daar heb ik zin in. Ik ben zoals je merkt een echt familiemens en kijk er naar uit om heel veel leuke dingen te doen met ze. En misschien dat ik nu eens tijd kan vrijmaken voor iets wat ik altijd heb gezegd: ik wil nog eens gaan pottenbakken. Of het een verborgen talent blijkt te zijn en of ik straks ook trots ben op die eerste keer? Dat valt nog te bezien. Maar ach: ik heb het nog nooit gedaan, dus ik zal het wel kunnen.”