Yvonne Ammerlaan is een van onze telefonisten/receptionisten. Vorig jaar oktober behaalde ze al haar pensioengerechtigde leeftijd én bleef ze nog 2 dagen per week een van onze vaste gezichten en stemmen aan de balie en telefoon. Maar nu, per 1 oktober aanstaande, gaat haar pensioen écht in. We praten met Yvonne over meer dan 50 jaar werken en wat zij gaat doen met haar pensioen.
Op 16e in het bankwezen
Yvonne: “In 1958 zag ik het levenslicht en ik heb eigenlijk altijd gewerkt. Als ik aaneengesloten 3 weken zonder werk heb gezeten, dan is dat lang. Ik ben er best wel trots op dat ik altijd werk heb gehad. Al tijdens de middelbare school had ik een bijbaan bij de Hema en al snel verwerkte ik daar de administratie van de kassa’s. Op mijn 16e deed ik eindexamen Mavo en kreeg ik mijn eerste voltijdbaan in het bankwezen. En dat was nog vóórdat ik te horen had gekregen of ik mijn diploma had behaald.
“We hebben samen mooie ritten gemaakt en later zijn ook onze zoon en dochter meegegaan.”
Het oudste beroep
Die eerste voltijdsbaan was bij een bank van lening. Daar kreeg ik mensen aan de balie die zelf of voor anderen een lening kwamen aanvragen. Het was mijn eerste echte baan en ik was nog zo bleu als wat. Ik weet nog goed dat er op enig moment een vrouw aan de balie kwam voor een lening. Ik vroeg haar een formulier in te vullen, waarop ze zei: “vul het zelf maar in”. Dat deed ik en ik vroeg haar naar haar beroep. “Nou zegt ze: ik heb het oudste beroep ter wereld”. Ik dacht: het oudste beroep, het oudste beroep? Wat is het oudste beroep? Ik dacht het trouwens niet alleen, ik zei het ook hardop en keek over mijn schouder naar mijn collega’s. Die knikten subtiel en zeiden alleen maar: “schrijf maar op”. Toen de dame in kwestie was vertrokken, kreeg ik te horen dat ze een dame van lichte zeden was. En zo word je vanzelf minder bleu.
Mee op de vrachtwagen
Na die bank van lening volgden nog vele opdrachtgevers en werkgevers, maar met name opdrachtgevers. Ik heb in die 52 jaar heel vaak voor het uitzendbureau gewerkt. Om te werken voor en via uitzendbureaus was voor mij een hele bewuste keuze. Mijn man heeft namelijk een groot deel van zijn leven op de vrachtwagen gewerkt en ik wilde flexibel blijven om met hem mee te kunnen gaan naar de mooiste Europese bestemmingen. Door het flexibele karakter van uitzendwerk kon ik mee wanneer dat zo uitkwam. We hebben samen mooie ritten gemaakt en later zijn ook onze zoon en dochter meegegaan. Heel waardevol.
“Wat was het waardevol, een écht cadeau om met al die lieve collega’s daar samen te zijn voor het goede doel.”
Pensioen een jaartje uitgesteld
Ook bij Ecclesia ben ik terecht gekomen via het uitzendbureau. Dat was halverwege 2022. Maar wat begon als uitzendwerk, werd een vaste betrekking per 1 januari 2023. Ik kijk met een heel fijn gevoel terug op die periode van mijn indiensttreding. Heel bijzonder vond ik dat. Het eerste half jaar werkte ik via het uitzendbureau, maar Ecclesia zocht ook voor ‘vast’. Dat ze mij daarvoor wilden hebben, verbaasde me. Ik was inmiddels dik in de 60 en hoefde nog maar 3 jaar te werken. Dat mijn leeftijd geen enkel probleem was, heeft me goed gedaan. Vorig jaar oktober behaalde ik officieel mijn pensioengerechtigde leeftijd, maar ik wilde nog wel een jaartje door. Achter de geraniums zitten is sowieso niet mijn ding en ik vind het werk en de collega’s nog zo leuk. Dus met een dagje minder besloten we samen: ik stel mijn pensioen nog met een jaartje uit.
Alpe d’Huzes – een echt cadeau
Ik vind het fijn dat mijn laatste werkgever Ecclesia was. Mijn baan bij de balie is heerlijk afwisselend. Je krijgt zoveel verschillende mensen langs én aan de telefoon. Aanvankelijk wist ik niet zo veel van verzekeringen, maar dat hoeft natuurlijk ook niet in mijn rol. Voor Ecclesia had ik van CAR en Wegas nog nooit gehoord. Ik vind het leuk dat ik hier weer wat hebben kunnen opsteken.
Maar mijn mooiste herinnering bij Ecclesia? Dat is absoluut de Alpe d’Huzes. We hadden begin 2023 een kick-off bij ons op kantoor. Toen vertelde een collega over het initiatief en ook andere collega’s deelden hun verhalen en redenen om mee te doen. Dat kwam toen meteen al binnen. Dat ik wilde bijdragen, dat voelde ik meteen. Ik ben alleen niet sportief genoeg om echt die berg op te gaan. Maar gaf een andere collega aan: “we hebben ook vrijwilligers nodig om te koken, te verzorgen en aan te moedigen”. En zo geschiedde. Wat was het waardevol, een écht cadeau om met al die lieve collega’s daar samen te zijn voor het goede doel.
Geen wekker en op m’n gemak
De warmte de gezellige contacten, het luisterend oor en het meeleven van collega’s ga ik enorm missen. Ik heb bij veel bedrijven gewerkt en Ecclesia steekt er voor mij met kop en schouders bovenuit. Ik ga mijn lieve collega’s missen. Maar het besef dat mijn man, Harry, blij is dat ik nu ook thuisblijf, dat maakt veel goed. Wat we gaan doen nu ook ik met pensioen ga? Op maandag 5 oktober zet ik lekker een keer geen wekker, ik ga lekker uitslapen en op m’n gemak opstarten, de hond uitlaten en met hem knuffelen. Met een kopje koffie erbij. En daarna misschien nog wel 1*. En daarna een leuk spelletje op de tablet. En waarschijnlijk een 2e, waarom ook niet? Ik kijk er naar uit om spontaan een terrasje te pakken of een dagje op pad te gaan naar een leuke, kleine stad. Een kunstenaarsdorpje ofzo. Heerlijk om daar lekker doorheen te lopen en gewoon lekker te leven.”
*En ik zal zeker af en toe eens een bakkie komen doen bij de collega’s van Facilities.
