Grip op frauderisico’s bij bedrijven: van preventie tot passende dekking.

Interne fraude blijft een substantieel risico. Medewerkers kunnen geld, goederen of informatie misbruiken. De kans hierop neemt toe naarmate controlemechanismen tekortschieten of functies onvoldoende gescheiden zijn. En daarvoor geldt doorgaans, hoe groter het bedrijf hoe makkelijker dit gaat. Opvallend is dat interne fraude in 2025 steeg van 25% naar 39% van het totaal aantal meldingen.

Zo wist een werknemer van een bouwonderneming hoogwaardige materialen te registreren als bestellingen van klanten. In werkelijkheid werd een deel van de bestelling niet aan de klant geleverd, maar door de werknemer zelf op eBay te koop aangeboden. Meer dan € 300.000 ging verloren door deze verduistering.

Een ander voorbeeld: zo kon een kassamedewerker bij een levensmiddelenbedrijf € 25.000 aan valse retourbonnen verwerken, maar hield het contante geld voor zichzelf.

Deze vormen van fraude vallen onder een fraudeverzekering.

Een andere manier van fraude is het versturen van valse facturen uit naam van een leverancier. De oplichters maken een factuur op die sprekend lijkt op de facturen die de leverancier normaliter verstuurt. maar dan uiteraard met hun eigen rekeningnummer en  wordt via e-mail verzonden. Net als bij CEO-fraude is deze e-mail qua uiterlijk nagenoeg identiek aan de mails die de leveranciers normaal gesproken ook sturen.

Zonder verificatie van wijzigingen in betaalgegevens kan dit ongemerkt leiden tot aanzienlijke verliezen.

Banken maken het oplichters wel steeds lastiger, omdat zij steeds vaker controleren of het rekeningnummer en de naam van de begunstigde wel bij elkaar horen. Bij zo’n controle vallen de oplichters dan direct door de mand.

Frauduleuze digitale facturen (social engineering) kunnen zowel onder een fraude- als cyberverzekering gedekt zijn.  Maar valt doorgaans onder een fraudeverzekering.

Het is een geraffineerde truc: de oplichter doet zich voor als een hooggeplaatste leidinggevende en vraagt via e-mail aan een medewerker om bedragen over te boeken naar een bepaald rekeningnummer. De e-mail is qua uiterlijk nagenoeg identiek aan wat gebruikelijk is binnen de organisatie en de stijl van schrijven past bij de vermeende afzender. De medewerker wordt er door zijn (nep)leidinggevende op gewezen dat strikte geheimhouding van groot belang is bij de betalingen; het gaat hier om een project ‘waar nog niemand van mag weten’. Een trouwe medewerker met wat autoriteitsgevoel kan al gauw ingaan op dit verzoek. CEO fraude wordt ook onder social engineeringfraude geschaald. Dit is een vorm van oplichting waarbij oplichters misbruik maken van menselijke eigenschappen zoals angst, vertrouwen, nieuwsgierigheid of behulpzaamheid.

De kwetsbaarheid zit vooral in processen: één persoon die zelfstandig betalingen kan doen, onduidelijkheid over wie de orders voor betalingen geeft en/of wie deze mag accorderen. Als dit niet voldoende helder en afgedekt is, dan heb je als bedrijf een zwakke plek waar oplichters dankbaar gebruik van weten te maken. En dat kan ieder bedrijf, groot of klein, overkomen.

Bij digitale fraudevormen, zoals CEO-fraude of social engineering, kan overlap tussen een fraude- of cyberverzekering ontstaan. Hoewel deze oplichting via e-mail – digitaal dus – plaatsvindt, valt CEO-fraude meestal toch onder de fraudeverzekering.